در سرم کلماتی است که نه شعرند نه سخن بی حرف

نمی دانم مخاطبش تویی یا خود عشق یا هیچکس

در سرم آهوان رمیده ای دره ها را سکوت کرده اند, سقوط را سکوت کرده اند, چشمه را و رودهای رفته را

در سرم موج های خروشانی از گریه است که از ترس تجلی, دریای دلم را نمی آشوبند اما صدای خروجشان دیوانه ام می کند

در سرم صدای زنگ هایی است که بیداری نیست که زنگ خواب نیست

در سرم شادی غمگینی است که پای می کوبد اما نمی رقصد

در سرم کلماتی است که فقط به شکل گریه بیان می شوند . به شکل بهمنی از درد فرو می ریزند روی قلبم و مدفونم می کنند.

کلماتی که روزی نگاه من بوده اند . زاویه هایی از مختلف الاضلاع جامعه ام. کلماتی که روزی می توانستند به بهترین شکل عاشقانه بیان شوند و حالا لباسی پوسیده اند و آویزان از رخت آویز مندرس ذهنم.

در سرم کلماتی است که ختم جلسه ی زیستن در بی حضوری مرا اعلام می کنند. در ماورای بودن خاکی و غیر خاکی ام را. درست مثل شفیره ای که پیش از پروانه شدن روی خاک بیفتد و ...

در سرم صدای شکستن بغض نیست. صدای انفجار حرف نیست. همهمه ی سکوت است که دیوار صوتی قلبم را می شکند و همچون فاتحی شکست خورده در نبردی بی تن, بی هیچ کشته ای دوباره به فرازها می رود, به بلندی رسیدن از بلندی نه زیبایی ست. از پست هم در پست خزیدن چه شکیبایی است؟

در سرم کلماتی است ناتمام که دارد روی خط زمان مرا می کشد تا تمام شوم. تمام تمام